Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.. Μια ακόμα μέρα για να σηκωθώ, να πάω στη σχολή, να διαβάσω, να πάω γυμναστήριο, να γελάσω και να περάσω καλά. Μια ακόμα μέρα που θα κοιτώ τους ανθρώπους στο δρόμο όταν ο καθένας τους θα έχει να προλάβει ένα ακόμα λεωφορείο, θα έχει κολλήσει στη κίνηση ή όταν κάποιος από αυτούς απλά θα περπατάει δίχως άγχος. Κι εγώ θα είμαι εκείνη που σκέφτομαι πως ο μπαμπάς δεν είναι εδώ. Πως σήμερα πέρασαν 6 χρόνια από τότε που έφυγε. Θα κοιτώ τους ανθρώπους στο δρόμο και όποιος με κοιτάει κι εμένα δεν θα ξέρει τι νιώθω, δεν θα ξέρει αν θα τρέχω να προλάβω κάτι. Απλά δεν θα ξέρει. Γιατί βλέπεις οι άνθρωποι, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο πέρα από τον ίδιο τους τον εαυτό. Κανένας δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει τυχαία για να προσπαθήσει έστω και λίγο να καταλάβει τι μπορεί να σου συμβαίνει σήμερα. Γιατί κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει αυτό. Κι αν έχεις από εκείνους τους "λίγους και καλούς" φίλους, όλο και κάποιος θα θυμάται τι μέρα είναι σήμερα. Χωρίς να σε κοιτάξει στο δρόμο αλλά έτσι επειδή είναι καλός φίλος, ίσως να είναι εκεί για εσένα σήμερα. Κι αν δεν είναι όμως, δεν πειράζει, δεν φταίει αυτός. Βλέπεις δεν προλαβαίνουν όλοι να σκεφτούν κι εσένα, εκτός κι αν τους το ζητήσεις.
Στιγμές, αγκαλιές, χαμόγελα.. Μα πάνω απ'όλα εκείνα τα "σ'αγαπώ", τα "ευχαριστώ" που δεν πρόλαβα να σου πω μπαμπά. Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, εγωιστές. Γιατί πάντα κάνουμε το ίδιο λάθος! Δεν εκτιμάμε κάτι, παρά μόνο όταν το χάσουμε. Ξοδεύουμε τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια μας με τον λάθος τρόπο. Κι ο χρόνος περνάει και περνάει κι όταν πλέον συνειδητοποιούμε τι χάσαμε, είναι ήδη αργά.
Έφυγες και μαζί σου πήρες το μισό εγώ μου. Έφυγες και χάθηκαν σχεδόν τα πάντα. Πιάνω καμιά φορά τον εαυτό μου να ξεχνάει, να ξεχνάει όσα περάσαμε μαζί. Να ξεχνάει την εικόνα σου, την φωνή σου, το χαμόγελό σου. Και τότε είναι που τρομάζω ξέρεις, γιατί δεν θέλω να ξεχάσω, να σε ξεχάσω. Στεναχωριέμαι μόνο που δεν περάσαμε περισσότερο χρόνο μαζί, που δεν δημιουργήσαμε περισσότερες αναμνήσεις. Μα στεναχωριέμαι ακόμα περισσότερο, που στις νέες, δικές μου αναμνήσεις δεν είσαι κι εσύ. Που κάνω τόσα πράγματα στη ζωή μου και δεν είσαι εδώ να με συμβουλέψεις. Που όταν χρειάζομαι υποστήριξη δεν είσαι εδώ. Που μεγαλώνω χωρίς εσένα.
Αλλά βλέπεις; Μέχρι και σε αυτό είμαστε εγωιστές. Λέμε πως μας λείπει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει φύγει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γιατί μας λείπει η παρουσία αυτού του ανθρώπου στη δική μας τη ζωή. Όμως δεν έχει να κάνει με εμάς. Φεύγουν καθημερινά άνθρωποι νέοι ή και όχι και είναι τόσο λυπηρό όλο αυτό. Άνθρωποι που θα μπορούσαν απλά να μην είχαν φύγει, γιατί θα μπορούσαν να είχαν ζήσει κι άλλες στιγμές, να είχαν κάνει κι άλλα πράγματα. Κι εμείς καθόμαστε και λέμε "μου λείπει εκείνος". Μα τι σου λείπει; Αυτός που ήταν εκεί για εσένα; Αυτός που έκανε εσένα να νιώθεις καλά; Δεν είναι αυτό το πιο θλιβερό κομμάτι της ιστορίας ξέρεις. Το πιο θλιβερό είναι πως ένας άνθρωπος έχει φύγει και δεν θα επιστρέψει. Ένας άνθρωπος που άφησε πίσω μια οικογένεια και μερικούς φίλους. Ένας άνθρωπος που έφυγε νωρίς ενώ θα μπορούσε να προσφέρει κι άλλα σε αυτό τον κόσμο. Όποτε ας σταματήσουμε να λέμε ότι μας λείπει κάποιος, γιατί μπορούμε απλά να πούμε ότι αυτός ο κάποιος λείπει από αυτόν τον κόσμο. Λείπει και δεν έχει σκοπό να επιστρέψει. Δεν λείπει σε εμάς αλλά σε όλους. Ας μην είμαστε πλέον εγωιστές. Λείπει γιατί δεν θα είναι εδώ να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν, να επιτυγχάνουν. Λείπει.
6 χρόνια λοιπόν συμπλήρωσε σήμερα η απουσία σου από αυτόν τον κόσμο.
Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.. Μια ακόμα βροχερή και συννεφιασμένη μέρα που πάλι κάτι θα τρέχουμε να προλάβουμε.
Σήμερα ναι, είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μια ακόμη μέρα που λείπεις, δεν είσαι εδώ. Κι ο πόνος μένει πάντα ο ίδιος, δεν αλλάζει. Κι όλα γίνονται μια συνήθεια και προχωράμε κανονικά χωρίς εσύ να είσαι εδώ. Κι όμως είσαι. Στη δική μου μνήμη και ανάμνηση. Κι όσο είσαι εκεί, δεν θα φύγεις ποτέ από αυτόν τον κόσμο. Και θα αφήσω πάλι τους άλλους να με κοιτάξουν τυχαία, αλλά μόνο εγώ θα ξέρω ακριβώς τι νιώθω.
Και μην ξεχνάμε, είχα διαβάσει κάπου: "Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει ποτέ έναν άλλον, όσο αγαπάει ένας πατέρας την κόρη του.."
Στιγμές, αγκαλιές, χαμόγελα.. Μα πάνω απ'όλα εκείνα τα "σ'αγαπώ", τα "ευχαριστώ" που δεν πρόλαβα να σου πω μπαμπά. Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, εγωιστές. Γιατί πάντα κάνουμε το ίδιο λάθος! Δεν εκτιμάμε κάτι, παρά μόνο όταν το χάσουμε. Ξοδεύουμε τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια μας με τον λάθος τρόπο. Κι ο χρόνος περνάει και περνάει κι όταν πλέον συνειδητοποιούμε τι χάσαμε, είναι ήδη αργά.
Έφυγες και μαζί σου πήρες το μισό εγώ μου. Έφυγες και χάθηκαν σχεδόν τα πάντα. Πιάνω καμιά φορά τον εαυτό μου να ξεχνάει, να ξεχνάει όσα περάσαμε μαζί. Να ξεχνάει την εικόνα σου, την φωνή σου, το χαμόγελό σου. Και τότε είναι που τρομάζω ξέρεις, γιατί δεν θέλω να ξεχάσω, να σε ξεχάσω. Στεναχωριέμαι μόνο που δεν περάσαμε περισσότερο χρόνο μαζί, που δεν δημιουργήσαμε περισσότερες αναμνήσεις. Μα στεναχωριέμαι ακόμα περισσότερο, που στις νέες, δικές μου αναμνήσεις δεν είσαι κι εσύ. Που κάνω τόσα πράγματα στη ζωή μου και δεν είσαι εδώ να με συμβουλέψεις. Που όταν χρειάζομαι υποστήριξη δεν είσαι εδώ. Που μεγαλώνω χωρίς εσένα.
Αλλά βλέπεις; Μέχρι και σε αυτό είμαστε εγωιστές. Λέμε πως μας λείπει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει φύγει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γιατί μας λείπει η παρουσία αυτού του ανθρώπου στη δική μας τη ζωή. Όμως δεν έχει να κάνει με εμάς. Φεύγουν καθημερινά άνθρωποι νέοι ή και όχι και είναι τόσο λυπηρό όλο αυτό. Άνθρωποι που θα μπορούσαν απλά να μην είχαν φύγει, γιατί θα μπορούσαν να είχαν ζήσει κι άλλες στιγμές, να είχαν κάνει κι άλλα πράγματα. Κι εμείς καθόμαστε και λέμε "μου λείπει εκείνος". Μα τι σου λείπει; Αυτός που ήταν εκεί για εσένα; Αυτός που έκανε εσένα να νιώθεις καλά; Δεν είναι αυτό το πιο θλιβερό κομμάτι της ιστορίας ξέρεις. Το πιο θλιβερό είναι πως ένας άνθρωπος έχει φύγει και δεν θα επιστρέψει. Ένας άνθρωπος που άφησε πίσω μια οικογένεια και μερικούς φίλους. Ένας άνθρωπος που έφυγε νωρίς ενώ θα μπορούσε να προσφέρει κι άλλα σε αυτό τον κόσμο. Όποτε ας σταματήσουμε να λέμε ότι μας λείπει κάποιος, γιατί μπορούμε απλά να πούμε ότι αυτός ο κάποιος λείπει από αυτόν τον κόσμο. Λείπει και δεν έχει σκοπό να επιστρέψει. Δεν λείπει σε εμάς αλλά σε όλους. Ας μην είμαστε πλέον εγωιστές. Λείπει γιατί δεν θα είναι εδώ να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν, να επιτυγχάνουν. Λείπει.
6 χρόνια λοιπόν συμπλήρωσε σήμερα η απουσία σου από αυτόν τον κόσμο.
Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.. Μια ακόμα βροχερή και συννεφιασμένη μέρα που πάλι κάτι θα τρέχουμε να προλάβουμε.
Σήμερα ναι, είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μια ακόμη μέρα που λείπεις, δεν είσαι εδώ. Κι ο πόνος μένει πάντα ο ίδιος, δεν αλλάζει. Κι όλα γίνονται μια συνήθεια και προχωράμε κανονικά χωρίς εσύ να είσαι εδώ. Κι όμως είσαι. Στη δική μου μνήμη και ανάμνηση. Κι όσο είσαι εκεί, δεν θα φύγεις ποτέ από αυτόν τον κόσμο. Και θα αφήσω πάλι τους άλλους να με κοιτάξουν τυχαία, αλλά μόνο εγώ θα ξέρω ακριβώς τι νιώθω.
Και μην ξεχνάμε, είχα διαβάσει κάπου: "Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει ποτέ έναν άλλον, όσο αγαπάει ένας πατέρας την κόρη του.."
