Η αγάπη πάντα σε βρίσκει

Θα ανοίξεις πάλι εκείνο το βιβλίο που δεν κατάφερες ποτέ να τελειώσεις. Θα κοιτάξεις πάλι εκείνη την φωτογραφία σας όπου μια όμορφη στιγμή σας έχει μείνει παγωμένη. Θα ακούσεις πάλι ένα από τα "τραγούδια σας" που θα σου θυμίζει πόσο όμορφα περάσατε. Θα περπατήσεις πάλι σε ένα από τα στενά που ανταλλάξατε κάποιο φιλί. 
Κι ύστερα θα συνειδητοποιήσεις πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Πως είτε τα όμορφα είτε τα άσχημα κάποτε τελειώνουν. Όλα τελειώνουν. Έτσι κι η αγάπη. Μα ακόμα κι αν η αγάπη μείνει, δεν θα είναι αρκετή. Θα μείνεις με τις αναμνήσεις. Θα θυμάσαι όσο πιο πολλά μπορείς κι έτσι θα κρατήσεις κάποιες στιγμές για πάντα. Δεν θα υπάρχει πλέον πόνος γιατί θα ξέρεις.

Και. Θα τελειώσεις εκείνο το βιβλίο. Ίσως θα δακρύσεις όταν κοιτάξεις την φωτογραφία σας. Κι όταν το τραγούδι θα τελειώσει, προσπερνώντας εκείνο το στενάκι που κάποτε είχατε ανταλλάξει ένα φιλί, θα χαμογελάσεις. Προς τιμήν όλων των αναμνήσεων που δημιουργήσατε, θα νιώσεις ευγνώμων, μα θα τα αφήσεις όλα πίσω γιατί θα ξέρεις, πως, τίποτα δεν κρατάει για πάντα.

"Κι όταν η καταιγίδα θα έχει περάσει, δεν θα θυμάσαι πως τα κατάφερες ή πως επιβίωσες. Δεν θα είσαι καν σίγουρος εάν η καταιγίδα όντως τελείωσε. Ένα πράγμα είναι μόνο σίγουρο. Όταν θα περάσει δεν θα είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν πριν ξεκινήσει." 

Κι όταν τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, όλα θα γίνουν πάλι ίδια. Η ζωή σου θα κυλάει κανονικά απλά ίσως εσύ δεν θα είσαι πλέον ο ίδιος άνθρωπος. Αυτό δεν είναι κακό ξέρεις. Όλα είναι μαθήματα. Όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Εσύ συνέχισε κανονικά και μη μασάς. Είμαστε δυνατότεροι από όσο νομίζουμε. Και κάποια στιγμή, θα το δεις, θα έρθει η ευτυχία και σε εσένα, αλλά, σιγά σιγά. Συνέχισε να χαμογελάς και όλα θα περάσουν. Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να αγαπηθούν και μέσα σε αυτούς βρίσκεσαι κι εσύ. Δεν βρίσκεις εσύ την αγάπη αλλά η αγάπη σε βρίσκει. Μην σκας. Ίσως στην επόμενη γωνία σε βρει ξαφνικά. Το ερώτημα όμως είναι: εσύ θα είσαι έτοιμος όταν έρθει;

Happiness is only real when shared

Έχεις ακούσει αυτό που λένε "Ο αληθινός φίλος στις χαρές φαίνεται"; Λοιπόν για εμένα αυτή η έκφραση είναι αλήθεια! Ο αληθινός φίλος δεν είναι εκείνος που θα βρίσκεται δίπλα σου όταν εσύ περνάς δύσκολα. Ο πραγματικός φίλος θα είναι επίσης εκεί στις καλύτερες και πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σου, στις επιτυχίες σου αλλά και στις στιγμές χαράς σου που θα θέλεις να μοιραστείς με κάποιον. 

Λένε επίσης πως "Κανένας δεν μπορεί να δει και να καταλάβει στον άλλον κάτι που ο ίδιος δεν έχει βιώσει". Στις στιγμές αδυναμίας σου, πάντα οι άλλοι μπορούμε να πούμε πως θα φαίνονται λιγάκι "ανώτεροι" από εσένα. Κυρίως όταν εκείνοι δεν έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο με αυτό που μπορεί να βιώνεις εσύ εκείνο το διάστημα. Σε εκείνες τις στιγμές, είναι εύκολο για τον οποιοδήποτε φίλο σου ή άνθρωπο να έρθει να σε παρηγορήσει. Τις στιγμές που υποφέρεις δεν υπάρχει κάτι πιο εύκολο από το να σου πει κάποιος "μην στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά..". Να σου πει λόγια τα οποία πιστεύει πως ίσως σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα, χωρίς ποτέ να έχει βρεθεί στη θέση σου. 

Για εμένα να ξέρεις πως η χαρά, ναι, μοιράζεται, ο πόνος όμως όχι. Και θα σου δώσω ένα παράδειγμα.

Μέχρι πριν αρκετό καιρό πίστευα πως είχα καταλάβει ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου φίλοι λόγω του ότι είχαν έρθει στην κηδεία του ή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μου στάθηκαν στη μετέπειτα περίοδο. Κι όμως έκανα λάθος και ξέρεις γιατί; Γιατί η Τερέζα δεν ήρθε στην κηδεία του αλλά ούτε σε κανένα από τα μνημόσυνα. Δεν μου στάθηκε αρκετά στην τότε άσχημη περίοδο της ζωής μου. Και όχι δεν την κατηγορώ και δεν την κατηγόρησα και ποτέ. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά απέναντι στο θάνατο είτε είναι όταν χάνει κάποιο δικό του άνθρωπο ή κάποιον άγνωστο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως νιώθει ο καθένας. Σκεφτόμουν λοιπόν, γιατί να είναι δύσκολο για εκείνη ενώ εγώ ήμουν εκείνη που έχασε τον πατέρα της; Κι όμως, δεν μπορείς να καταπιέσεις τον άλλον, δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθει. Και ναι, είναι καλύτερο να μην είναι καθόλου δίπλα σου από το να το κάνει με τον λάθος τρόπο. Η Τερέζα όμως, ήταν εκείνη που μου είπε πάνω από 20 "μπράβο" την ημέρα που έμαθα ότι πήρα το lower. Ήταν εκείνη που χάρηκε μαζί μου όταν κατάφερα και έφτασα μόνη μου σε μια ξένη χώρα. Εκείνη με στήριξε σε οποιαδήποτε χαζή αλλά και σωστή απόφασή μου. Και τέλος, ήταν εκείνη που μου είπε πως ο,τι κι αν κάνω με τη ζωή μου να υπολογίζω σε εκείνη. Για εμένα λοιπόν η Τερέζα είναι κάτι παραπάνω από αληθινή και πραγματική φίλη. 

Καμιά φορά δεν χρειάζονται, ούτε υποσχέσεις, ούτε αγκαλιές για να ξέρεις πως κάποιος θα είναι εκεί για εσένα. Καμιά φορά απλώς το νιώθεις. Και ξέρω ναι, πως αν κάποιος νοιάζεται για εσένα θα βρίσκει τρόπο να επικοινωνεί μαζί σου με οποιοδήποτε τρόπο αλλά μην ξεχνάμε πως η δική μας η γενιά, η γενιά του facebook ή του διαδικτύου γενικότερα έχει δυστυχώς πολλά μέσα για να κρατάει επαφή με οποιονδήποτε. Το νόημα είναι πως ξέρεις και καταλαβαίνεις πως ακόμα κι αν περάσουν μήνες και δεν μιλήσεις με ένα φίλο σου, όταν θα τον ξαναδείς θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί έτσι κάνουν οι αληθινοί φίλοι. Και μην σκας, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σε ρωτάνε κάθε μέρα τι κάνεις, πώς είσαι, αλλά θα σου έχουν δείξει πως ακόμα κι αν περάσει καιρός χωρίς να μιλήσετε, ότι πάντα θα νοιάζεται για εσένα και θα θέλει να είσαι καλά. Έχουν κι εκείνοι πολλά στο κεφάλι τους. Ίσως να μην έχουν ζήσει κάποια άσχημα γεγονότα όπως εσύ και γιαυτό να μην ξέρουν ποιος είναι ο σωστός τρόπος συμπαράστασης. Αλλά τι προτιμάς; Εκείνον που όποτε είσαι στα κάτω σου θα είναι εκεί να σε παρηγορήσει ή εκείνον που όταν πραγματικά δει ότι είσαι χαρούμενος θα χαρεί κι εκείνος με εσένα; Κάτι που δηλαδή είναι σπάνιο; 

6

Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.. Μια ακόμα μέρα για να σηκωθώ, να πάω στη σχολή, να διαβάσω, να πάω γυμναστήριο, να γελάσω και να περάσω καλά. Μια ακόμα μέρα που θα κοιτώ τους ανθρώπους στο δρόμο όταν ο καθένας τους θα έχει να προλάβει ένα ακόμα λεωφορείο, θα έχει κολλήσει στη κίνηση ή όταν κάποιος από αυτούς απλά θα περπατάει δίχως άγχος. Κι εγώ θα είμαι εκείνη που σκέφτομαι πως ο μπαμπάς δεν είναι εδώ. Πως σήμερα πέρασαν 6 χρόνια από τότε που έφυγε. Θα κοιτώ τους ανθρώπους στο δρόμο και όποιος με κοιτάει κι εμένα δεν θα ξέρει τι νιώθω, δεν θα ξέρει αν θα τρέχω να προλάβω κάτι. Απλά δεν θα ξέρει. Γιατί βλέπεις οι άνθρωποι, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα άλλο πέρα από τον ίδιο τους τον εαυτό. Κανένας δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει τυχαία για να προσπαθήσει έστω και λίγο να καταλάβει τι μπορεί να σου συμβαίνει σήμερα. Γιατί κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει αυτό. Κι αν έχεις από εκείνους τους "λίγους και καλούς" φίλους, όλο και κάποιος θα θυμάται τι μέρα είναι σήμερα. Χωρίς να σε κοιτάξει στο δρόμο αλλά έτσι επειδή είναι καλός φίλος, ίσως να είναι εκεί για εσένα σήμερα. Κι αν δεν είναι όμως, δεν πειράζει, δεν φταίει αυτός. Βλέπεις δεν προλαβαίνουν όλοι να σκεφτούν κι εσένα, εκτός κι αν τους το ζητήσεις.

Στιγμές, αγκαλιές, χαμόγελα.. Μα πάνω απ'όλα εκείνα τα "σ'αγαπώ", τα "ευχαριστώ" που δεν πρόλαβα να σου πω μπαμπά. Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, εγωιστές. Γιατί πάντα κάνουμε το ίδιο λάθος! Δεν εκτιμάμε κάτι, παρά μόνο όταν το χάσουμε. Ξοδεύουμε τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια μας με τον λάθος τρόπο. Κι ο χρόνος περνάει και περνάει κι όταν πλέον συνειδητοποιούμε τι χάσαμε, είναι ήδη αργά.

Έφυγες και μαζί σου πήρες το μισό εγώ μου. Έφυγες και χάθηκαν σχεδόν τα πάντα. Πιάνω καμιά φορά τον εαυτό μου να ξεχνάει, να ξεχνάει όσα περάσαμε μαζί. Να ξεχνάει την εικόνα σου, την φωνή σου, το χαμόγελό σου. Και τότε είναι που τρομάζω ξέρεις, γιατί δεν θέλω να ξεχάσω, να σε ξεχάσω. Στεναχωριέμαι μόνο που δεν περάσαμε περισσότερο χρόνο μαζί, που δεν δημιουργήσαμε περισσότερες αναμνήσεις. Μα στεναχωριέμαι ακόμα περισσότερο, που στις νέες, δικές μου αναμνήσεις δεν είσαι κι εσύ. Που κάνω τόσα πράγματα στη ζωή μου και δεν είσαι εδώ να με συμβουλέψεις. Που όταν χρειάζομαι υποστήριξη δεν είσαι εδώ. Που μεγαλώνω χωρίς εσένα.

Αλλά βλέπεις; Μέχρι και σε αυτό είμαστε εγωιστές. Λέμε πως μας λείπει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει φύγει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γιατί μας λείπει η παρουσία αυτού του ανθρώπου στη δική μας τη ζωή. Όμως δεν έχει να κάνει με εμάς. Φεύγουν καθημερινά άνθρωποι νέοι ή και όχι και είναι τόσο λυπηρό όλο αυτό. Άνθρωποι που θα μπορούσαν απλά να μην είχαν φύγει, γιατί θα μπορούσαν να είχαν ζήσει κι άλλες στιγμές, να είχαν κάνει κι άλλα πράγματα. Κι εμείς καθόμαστε και λέμε "μου λείπει εκείνος". Μα τι σου λείπει; Αυτός που ήταν εκεί για εσένα; Αυτός που έκανε εσένα να νιώθεις καλά; Δεν είναι αυτό το πιο θλιβερό κομμάτι της ιστορίας ξέρεις. Το πιο θλιβερό είναι πως ένας άνθρωπος έχει φύγει και δεν θα επιστρέψει. Ένας άνθρωπος που άφησε πίσω μια οικογένεια και μερικούς φίλους. Ένας άνθρωπος που έφυγε νωρίς ενώ θα μπορούσε να προσφέρει κι άλλα σε αυτό τον κόσμο. Όποτε ας σταματήσουμε να λέμε ότι μας λείπει κάποιος, γιατί μπορούμε απλά να πούμε ότι αυτός ο κάποιος λείπει από αυτόν τον κόσμο. Λείπει και δεν έχει σκοπό να επιστρέψει. Δεν λείπει σε εμάς αλλά σε όλους. Ας μην είμαστε πλέον εγωιστές. Λείπει γιατί δεν θα είναι εδώ να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν, να επιτυγχάνουν. Λείπει.

6 χρόνια λοιπόν συμπλήρωσε σήμερα η απουσία σου από αυτόν τον κόσμο.

Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.. Μια ακόμα βροχερή και συννεφιασμένη μέρα που πάλι κάτι θα τρέχουμε να προλάβουμε.
Σήμερα ναι, είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μια ακόμη μέρα που λείπεις, δεν είσαι εδώ. Κι ο πόνος μένει πάντα ο ίδιος, δεν αλλάζει. Κι όλα γίνονται μια συνήθεια και προχωράμε κανονικά χωρίς εσύ να είσαι εδώ. Κι όμως είσαι. Στη δική μου μνήμη και ανάμνηση. Κι όσο είσαι εκεί, δεν θα φύγεις ποτέ από αυτόν τον κόσμο. Και θα αφήσω πάλι τους άλλους να με κοιτάξουν τυχαία, αλλά μόνο εγώ θα ξέρω ακριβώς τι νιώθω.

Και μην ξεχνάμε, είχα διαβάσει κάπου: "Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει ποτέ έναν άλλον, όσο αγαπάει ένας πατέρας την κόρη του.."

Κάπου εδώ τριγύρω

Πιάνει το γεμάτο μπύρα ποτήρι της, πίνει ακόμα μια γουλιά και το ακουμπάει πάλι στο τραπέζι. Κοιτάζει για λίγο τριγύρω και στρέφει πάλι το βλέμμα της προς το πάτωμα, πειράζει λίγο τα μαλλιά της και τώρα σηκώνει το κεφάλι της. Δείχνει να προσπαθεί να χαμογελάσει, όμως δεν τα καταφέρνει. Πίνει άλλη μια γουλιά και φαίνεται σκεπτόμενη. Το σώμα της είναι εκεί, το μυαλό της όμως όχι. Κάτι την απασχολεί, κανείς όμως δεν ξέρει τι. 

Σίγουρα θα ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες. Θα δείξει το ενδιαφέρον της και πάνω στη κουβέντα ίσως χαμογελάσει ελάχιστα. Όμως πάλι κάπου θα χαθεί, κάπου θα ταξιδέψει το μυαλό της. Μάλλον κάτι θα ψάχνει.

Κι όταν πια η νύχτα θα έχει φτάσει στο τέλος της, θα σε πάρει μια αγκαλιά -από εκείνες τις αληθινές, τις ασφαλείς αγκαλιές που δεν κάνει κανείς εύκολα- και θα σου πει καληνύχτα.

Κι εγώ ύστερα θα αναρωτηθώ. Πώς κοιμήθηκε αυτή η κοπέλα εκείνο το βράδυ? Χάθηκε σε κάποια αγκαλιά? Άγγιξε κανείς την ψυχή της πέρα από το σώμα της? Έστω για εκείνη τη νύχτα?

Είναι από εκείνες που δεν φοβούνται τίποτα και κανέναν. Από εκείνες που ξέρεις ότι δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους, δεν θα σου δώσει το δικαίωμα. Δεν ψάχνει για υποσχέσεις και λόγια μεγάλα. Σίγουρα όμως αυτό που ψάχνει, κάποια στιγμή θα το βρει. Και όταν το βρει, ίσως βρει και το χαμόγελό της. Εκείνο που την ομορφαίνει, όχι το ψεύτικο. Εκείνο που βγαίνει μέσα από την ψυχή της. 

Αυτό που ξέρω εγώ όμως είναι πως μέσα από εκείνη, μέσα από τα δικά της κομμάτια, βρήκα ένα δικό μου. Ένα κομμάτι του εαυτού μου που αγάπησα και εκτίμησα περισσότερο. Βρήκα δύναμη, κουράγιο. Ένιωσα λιγάκι ασφαλής μαζί της γνωρίζοντας πως πάντα θα είναι εδώ. Αλλά θα φύγει ξέρεις. Όλοι φεύγουν. Χαίρομαι όμως για το χρόνο που περάσαμε μαζί. Χαίρομαι για τις κουβέντες που ανταλλάξαμε, για τις στιγμές που γελάσαμε, για τα βράδια που μεθύσαμε. Χαίρομαι για εκείνες τις όμορφες βόλτες σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης.

"Μερικές φορές φαίνεται να είσαι ο μόνος στον κόσμο που αγωνίζεται, που δοκιμάζει την αποτυχία, που είναι ανικανοποίητος, που δύσκολα τα βγάζει πέρα. Αυτό το συναίσθημα όμως είναι ψέμα. Κι αν απλά περιμένεις, αν βρεις το κουράγιο να τα αντιμετωπίσεις όλα για μια ακόμα μέρα, κάποιος ή κάτι θα σε βρει και θα τα φτιάξει όλα. Επειδή όλοι χρειαζόμαστε λίγη βοήθεια που και που·κάποιον που θα μας βοηθήσει να ακούσουμε την μουσική του δικού τους κόσμου, που θα μας υπενθυμίσει πως τα πράγματα δεν θα είναι πάντα έτσι. Κι αυτός ο κάποιος είναι κάπου εκεί έξω. Κι αυτός ο κάποιος θα σε βρει."

Το όνομά της; Δεν χρειάζεται να το μάθεις! 
Το μόνο που πρέπει να μάθεις είναι κοιτάς καλά γύρω σου και να παρατηρείς. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αξίζουν, που ίσως να έκαναν τα πάντα για εσένα. Όλοι όσοι θα περάσουν από τη ζωή σου θα έχουν κάτι διαφορετικό να σου προσφέρουν. Κι αν μόνο κοιτάς προσεκτικά, θα βρίσκεις σε καθέναν από αυτούς έστω κι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου. Κι όταν πια θα έχεις βρει όλα τα κομμάτια σου, διασκορπισμένα από εδώ κι από εκεί, τότε θα ανακαλύψεις κι εσένα. Θα σε βρεις. Θα συνειδητοποιήσεις ποιος πραγματικά είσαι και που ακριβώς θέλεις να πας. 

Μόνο μην μένεις στάσιμος. Κουνήσου! Βγες μια βόλτα και κοίταξε τον ήλιο μέχρι τα μάτια σου να πονέσουν, άφησε τον να ζεστάνει το πρόσωπό σου. Νιώσε τον αέρα να περνάει από το κορμί σου, όσο κρύος κι αν είναι. Ρίξε ένα τεράστιο χαμόγελο και προχώρα, μαζί σου. Με εσένα. Με τον εαυτό σου που τόσο πολύ αγαπάς. Γιατί το ξέρεις, αν δεν αγαπάς πρώτα εσύ τον εαυτό σου, δεν θα σε αγαπήσει ποτέ κανένας. Και κανένας δεν θα σε αγαπήσει περισσότερο από όσο αγαπάς εσύ, εσένα. 

Δώσε λοιπόν μεγάλη προσοχή γύρω σου. Κι ίσως το επόμενο ζευγάρι μάτια που θα σου χαμογελάσει την ώρα που εσύ προχωράς σκεπτόμενη και μάλλον με τη μουσική τέρμα στα ακουστικά σου, ίσως αυτό το ζευγάρι μάτια να σου αλλάξει τη ζωή. Κι αν κοιτάξεις ακόμα καλύτερα, θα δεις πως αυτά τα μάτια είναι τελικά τα δικά σου, η αντανάκλασή τους. Τόσο χαμογελαστά όσο τα έκανες εσύ να φαίνονται.

Εγώ πάντως με βρήκα, κάπου εδώ τριγύρω. Σε ένα ακόμα ποτήρι κόκκινο κρασί, σε μια συζήτηση χωρίς ουσία, σε ένα ακόμα μεθύσι. Με βρήκα καθώς μάζευα κομμάτια μου, μέσα από μία ακόμα φιλική αγκαλιά ή σε ένα ακόμα δάκρυ μου. Με βρήκα τότε, σε μία ακόμα ζάλη ή σε εκείνον τον καναπέ που είχα ξαπλώσει και δεν καταλάβαινα τι γινόταν γύρω μου. Μα κυρίως με βρήκα σε εκείνο το χαμόγελο μου, το δικό μου χαμόγελο, που δημιούργησα μόνη μου όταν κατάλαβα ποια είμαι, που θέλω να πάω και τι αξίζω. Κι αν ήταν όλο αυτό το ταξίδι ο λόγος για να με βρω, ναι, άξιζε τον κόπο. 

Αφήνει κάτω το πλέον άδειο από μπύρα ποτήρι της και σηκώνεται. Φαίνεται να χαμογελάει και απλώς φεύγει χωρίς να πει κουβέντα. Χωρίς ένα αντίο. Φεύγει γιατί όλοι φεύγουν. Κλείνει την πόρτα με δύναμη και τα αφήνει όλα πίσω. Κι εγώ στέκομαι εδώ κοιτάζοντας την κλειστή αυτή πόρτα και ο,τι εκείνη η κοπέλα άφησε, ο,τι εκείνη μου έμαθε και με δίδαξε. Στέκομαι εδώ, χαμογελώντας. Μα δεν είμαι μόνη μου, είμαι με έμενα, μαζί μου. Είμαι εδώ παρατηρώντας ακόμα την κλειστή πόρτα χωρίς να θέλω να πάω να την ανοίξω. Γιατί ξέρω πως ο,τι θέλω είναι εδώ, στο τώρα. Κι αυτό το τώρα ξεκινάει μόνο από έμενα. Ξεκινάει με το δικό μου χαμόγελο. Τώρα. 

Κι εγώ ύστερα θα αναρωτηθώ. Που να πήγε εκείνη η κοπέλα;

Ο,τι κι αν γίνει, ξέρω πως σε μία γωνία αυτού του δρόμου, στο επόμενο ηλιόλουστο πρωινό ή ακόμα και στην επόμενη ματιά που θα ρίξω στον καθρέφτη, εκείνη θα είναι εκεί, χαμογελαστή και χαρούμενη. Θα είναι εκεί να μου υπενθυμίζει πόσο μικρή είναι η ζωή μας και πως δεν είμαστε τίποτα πέρα από περαστικοί, πως μπορεί μέσα σε δευτερόλεπτα να εξαφανιστούμε. Μέσα σε ένα μικρό αεράκι ή στην επόμενη σταγόνα βροχής, μπορεί απλά να χαθούμε. 

Γι'αυτό θα κοιτάξω πάλι στον καθρέφτη και θα με δω, θα είμαι εκεί, χαμογελαστή και χαρούμενη. Γιατί ξέρω πως η δίκη μου χαρά και ευτυχία ξεκινάει από εμένα. Και ξεκινάει τώρα.

Memories

"Come back and make up a goodbye at least. Let's pretend we had one.." She said.

He came back and she walked down the stairs towards him.

"Bye Joel." 

"I love you." He replied.

"Meet me.... in Montauk...." She whispered.

That was the last memory they shared before everything was going to be erased, before all of their memories were going to disappear forever. 

You can erase someone from your mind. 
Getting them out of your heart is another story.

Our minds will always forget things, important or not. Our minds will always erase memories, good or bad. It's not like you can control it. Sometimes we erase bad memories without realising it because that's our defense in order not to hurt ourselves. That's what I've learned. But you know, there is no point in that. Whatever is gone from your mind, will always be in your heart. Every special moment you've shared with any special person. Your heart will always remember and that's something you cannot control either. Other than that your heart is stronger than you can imagine. Don't believe that it breaks, is a lie.

So don't be sad if some memories are gone. Don't be sad because some people are not in your life anymore. And most of all don't be sad for that one special person who once told you he loved you. Maybe he really did. You had the chance to live many beautiful moments with him that now are gone but what can you do? Does it worth it? I think not. You've spent a fucking long time being unhappy just because you can't be accepted from that one certain person while there are others who maybe would do anything to make you happy. Just because you can't admit that things will not always be like we want them to be and people either. As you don't want to change yourself for others, don't wait others change for you. People don't change. They play roles just for a while, just as long as they want. When they are done with their play, they leave. That's why it's not easy to trust them. But then again, you know you have some people who are going to stay forever, you're sure. So keep those people close to you and don't forget to show your love and your appreciation to them, often! Always tell them how you feel about them, you don't know for how long they will be there.



A huge applause for this awesome movie please.
"The eternal sunshine of the spottless mind"
https://www.youtube.com/watch?v=qooWFXOV-Zs

What's in the box?

   I woke up with hangover once again today and do you know what was the first thing I thought? Why am I still so fucking sad? I have been unhappy for such a long time and now this has to stop.

"Things change and it's not necessarily someone's fault. Everything changes."

Things will never be the way we want them to be and people either. People change, they come and go but who stays 'till the end? 

Life is a bitch and it will always be. So what are we going to do? I guess maybe we are the ones who have to change because if we don't try to help ourselves nobody is going to do it for us, ever.

   And I know that after all this time I can't accept the fact that it's over, he is gone, he isn't mine anymore.

"That's all right, we're made for each other. He will be there in the end." 

I remember that day, I threw all his stuff away so I won't have anything to remind me of him. Although I had a weird feeling all day. Eventually, that night,I was just sitting on the sofa in that bar and when I turned my head he was there. After 1 year I saw him. My heart started beating so fast and I didn't know what the fuck to do. I mean, how do you face a guy you still love, that has told you "hey, I don't want you anymore, I got over you" ?? So he just walked away, he acted like I wasn't even there. And as stupid as I am I went to talk to him. Why did I even do that? You know, for the first time in my life I felt so much pain because I finally realised that ok, yes, he is not mine anymore and he will never be again. So close yet so far. He was there and I couldn't even touch him,kiss him or just hug him. That was the worst feeling I've ever felt.

"The cure for pain is in the pain." 

So I guess only time can help us and it takes a lot of time for a pain to go away.

   On the other hand I miss my dad so much and here comes the irony. Who should I miss more? My dad or my first love? But they are two totally different people, right? There is no question for that. Two totally different situations. They were both special to me and now none of them is here. 

"People die out when we forget them. As long as we remember them,they are still alive." 

If my dad was here, many things would be better. Actually everything would be better. There are so many conversations we never had the chance to have. There are so many questions I would like to ask him. But most of all I wish he was here just to tell him how much I love him. My life has been very different since he was gone. I don't feel safe anymore. Dad was the only person who could make me feel safe. I don't think any stronger love exists than the love between a dad and a daughter. They say that no person can love one other, as a father loves his daughter. God, I miss him so much. Sometimes I think I'm not strong enough to face all these. Maybe I just have to live with it. He is not coming back and I should at least feel appreciated for the moments I had the chance to spend with him. 

So I felt that safety with my ex. I knew that there was someone there who would protect me, who would just hug me and tell me that everything's going to be alright. Someone who could make me smile, make me happy. My first thought when I woke up and my last before sleeping. Someone who used to tell me good morning and good night every day. Someone whom I could trust. My everything. My whole world. Now, that that safety's gone I'm just scared. I've been trying so hard to fill the holes but it's impossible. No arms will hug me the same way as he did and no person can make me feel so safe again. 

Now I'm just scared. That I will never find anything like that again. That no one will ever love me again. That I'm not pretty enough, smart enough, good enough for someone else. I'm so fucking scared because I can't depend on myself. I can't be alone. I feel weak. I feel like I can't achieve anything and I need to find myself but I just don't know the way to do that.

Perhaps I could find myself in many different places. 

As for example this amazing drawing. Look at this girl. Look closely. What can you see? Can you see her pain? My only question was "what's in the box?". Then one day,my friend told me that in the box are all the things that keep that girl back. Her sadness. The books and the music are the things that let her get out of darkness and the whales are different ways of her being happy. Look carefully. Do you compare yourself with her? Because I do, a little, and you know what? I would really like to find the key of her box, lock it and throw the key away. Do you agree? 

Everyone has that one special box with all the things that make them suffer yet they love that box so much. Without knowing why.