4

   Το ξέρω πως είναι δύσκολο, πάντα θα είναι. Κάποιες φορές λιγότερο κι άλλες περισσότερο. Το ξέρω πως πονάει και δυστυχώς θα πονάει πάντα. Δεν ξέρω όμως αν υπάρχει λύση, αν υπάρχει κάποια απάντηση σε αυτό το τεράστιο " ΓΙΑΤΙ; "

Είχες πει μια φορά ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμων που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε μαζί τους τόσα (ακόμα κι αν διήρκεσαν λίγο) όταν άλλα παιδιά ίσως να μην είχαν ποτέ κάποιον από τους 2 γονείς τους ή και κανέναν. Ξέρω πως αυτό δεν παρηγορεί απόλυτα αλλά είναι κάτι, σωστά;

Επίσης μου είχες πει να φροντίσω η εικόνα του να μην ξεθωριάσει ποτέ. Και ξέρω πως κάνεις κι εσύ το ίδιο. Ώρες ώρες να σου πω την αλήθεια φοβάμαι πως θα ξεχάσω πως ήταν, πως μιλούσε.. Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεχνάει στιγμές αλλά ευτυχώς αυτό κρατάει για λίγο.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε τώρα είναι να σκεφτόμαστε όλες τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί τους. Να τους σκεφτόμαστε και να χαμογελάμε όπως θέλουν κι εκείνοι.

Ξέρω πως σου λείπει πολύ. Ξέρω πως σου λείπει όταν τα βράδια ξάπλωνες δίπλα της και σε είχε αγκαλιά, με το ένα χέρι της σε χάιδευε και στο άλλο κρατούσε το βιβλίο της και διάβαζε. Ξέρω πως μόνο εκείνη σε καταλάβαινε πλήρως, έτσι όπως ακριβώς ήθελες εσύ και πως πάντα μπορούσε να σε βοηθήσει όσο κανένας άλλος. Και επίσης ξέρω ότι είναι δύσκολο να μην έχεις τη δυνατότητα να τα ξαναζήσεις όλα αυτά μαζί της. Τουλάχιστον τα θυμάσαι, θυμάσαι τα πάντα. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό. 

Μπορεί να μην την γνώρισα ποτέ αλλά έχω πλέον καταλάβει πόσο υπέροχος άνθρωπος ήταν. Κι όχι μόνο από αυτά που μου έχεις πει για εκείνη αλλά από το πόσο υπέροχο άνθρωπο σε έκανε κι εσένα. Κατά βάθος ξέρεις ότι είναι αλήθεια! Μην το πάρεις και επάνω σου όμως :P <3

Όταν σου διάβαζε εκείνο το παραμύθι με τον αστερία (που ακόμα δεν έχω βρει τον τίτλο) θυμάσαι τι έλεγε στο τέλος; " Όλοι μας είμαστε μοναδικοί και ξεχωριστοί αρκεί μόνο να είμαστε ο εαυτός μας και να πιστεύουμε σε αυτόν. " Γιατί αν πρώτα δεν πιστέψουμε εμείς σε αυτόν ποιος θα το κάνει; Αν πρώτα δεν αγαπάμε και προσέχουμε εμείς το εαυτό μας, δεν θα το κάνει κανένας για εμάς! Θα στο λέω αυτό συνέχεια! Μέχρι να το καταλάβεις τελείως. 

Τέλος, ξέρω πως "ουδείς αναντικατάστατος" αλλά θα μπορούσες να μου δώσεις την ευκαιρία να σου επαναλαμβάνω όσο πιο συχνά μπορώ πόσο μοναδική και ξεχωριστή είσαι; Να προσπαθώ έστω και με τον τρόπο μου να σε βοηθάω όταν δεν θα είσαι καλά; Να σε έχω αγκαλιά από τη δεξιά μεριά μου όταν κοιμόμαστε μαζί και να σου χαϊδεύω τα μαλλιά για να κοιμηθείς; Να ανησυχώ που και που; Γιατί έτσι απλά αυτό νιώθω πως θέλω να κάνω; Ακόμα κι αν υπάρχει και κάποιος άλλος να το κάνει.

Θα είμαι πάντα δίπλα σου Μελινάκι. Θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ για εσένα! Απλά και μόνο επειδή το αξίζεις. Ακόμα κι όταν θα πρέπει να τρέχω από πίσω σου να μαζεύω ο,τι παρατάς από εδώ κι από εκεί. Γιατί χωρίς να συνέβαινε αυτό μάλλον δεν θα είχε ενδιαφέρον η όλη κατάσταση. Κι εσύ αξίζεις να ενδιαφέρονται πολλά άτομα για εσένα, πίστεψέ με :P

Σ'αγαπώ πολύ.

~Sonríe~ 

Does pain really exist?

We have all been hurt once. We have all been heartbroken once. But we all faced the pain they gave to us. In the end it was only ourselves who we had to help the most. In the end the pain was gone. But what if the pain never existed? What if it was only in our head? What if it was something we thought we couldn't bear but we were actually stronger than we thought?

I've come to realize that pain is a feeling we create by our own and we only choose how long it's going to be there. If we want it to go away it will. Pain is actually a feeling, yeah, but as long as we keep thinking about the things that caused us that pain, it will always remain there and it will never disappear. So, I guess we should stop thinking and thinking about that same person all the time. We should stop visiting the places that remind us of that person. 

We just have to stop. Our imagination is not that poor. There are people and things or even places out there that can make us more happy as we can't imagine. We only have to keep our eyes opened to see all of these. Little things are those which make the differencies. We just have to watch carefully. There are people out there who actually care about us. 

And we should just wait. Because things are always going to get better. Nothing lasts forever. Everything is temporary except out happiness. Because we choose whether we want to be happy or not. It's not that hard. "The cure for pain is in the pain" and when you will find it, the pain will be gone!

P.S: Do not forget to smile!

There is nothing ahead 

Lovers think they're looking for each other,

but there's only one search: 

wandering this world is wandering that,

both inside one transparent sky.

In here there is no dogma and no heresy.

The miracle of Jesus is himself, 

not what he said or did about the future.

Forget the future.

I'd worship someone who could do that.

On the way you may want to look back, or not.

But if you can say, There is nothing ahead,

there will be nothing there.

Stretch your arms

and take hold of the cloth of your clothes with both hands.

The cure for pain is in the pain.

Good and bad are mixed. 

If you don't have both,

you don't belong with us.

When one of us gets lost,

is not here, he must be inside us.

There's no place like that anywhere in the world.

-RUMI-

Paulo Coelho : "Αν κάτι έκανε τον κύκλο του, άφησε το να φύγει..."

" Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε. 

Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.

Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;

Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα.

Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει.

Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας – και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

Αποδεσμευτείτε από τα πράγματα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας.

Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της “ιδανικής στιγμής”. Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη.

Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ’ αυτόν που είστε.. "

Paulo Coelho 

* από το βιβλίο του "Ζαχίρ"

Μπαμπά ;

Θα σε θυμάμαι για πάντα... Μ' ακούς;

Ναι θυμάμαι ακόμα το σοβαρό πρόσωπο του

Πως ότι είχα και δεν είχα στην ζωή ήταν δικό του

Θυμάμαι γέλια και χαρές μέσα στο σπίτι

Μα δεν σκέφτηκα πως κάποια μέρα τόσο θα μου λείπει

Όσα μου έμαθε μου ήταν αρκετά

Θυμάμαι πόσο ευχαριστιόταν όταν φώναζα μπαμπά

Για κάθε μία φορά, που τον αγκάλιαζα σφιχτά

Του έλεγα για να μην με αφήσει σφίξε με ξανά

Την κυριακάτικη παρέα στον αγώνα

και την φράση του που πας μην φεύγεις μείνε λίγο ακόμα

περίμενα πίσω απ' την πόρτα στα κρυφά

να τον τρομάξω όταν γυρνούσε κάθε μέρα απ' την δουλειά

θυμάμαι, θυμάμαι όλες, τις όμορφες στιγμές μας

μυρωδιές όλους τους ήχους και τις όμοιες φωνές μας

τις σκανδαλιές μας που ενοχλούσαν τη μαμά

και την υπόσχεση πως θα τον αγαπάω παντοτινά

Πως μπορώ; όσα θέλω να σου πω;

Μόνο μια φορά...

Πως μπορώ; Τίποτα άλλο δεν ζητώ

Μόνο μια αγκαλιά..

Πως μπορώ;

Θυμάμαι ακόμα, όλες τις άσχημες στιγμές

ήμουν μικρός δεν καταλάβαινα πολλά εσύ δεν φταις

λάθη πονάνε του χθες

που το παρόν τους με σκοτώνει

πατέρα πριν μ' αφήσεις δεν σου ζήτησα συγνώμη

Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου για πολλά

για κάθε μέρα που αισθανόσουν μες το σπίτι μοναξιά

για κάθε μία φορά που σ' είχα απογοητεύσει

θεέ μου αν ήτανε στο χέρι μου θα το' χα αποτρέψει

Ποιος να πιστέψει πως τα λόγια δεν μου φτάνουν

πως τα μάτια την εικόνα σου σιγά σιγά την χάνουν

Τι να μου κάνουν το στυλό και το χαρτί

όταν το μόνο που γράφω είναι η λέξη γιατί

Γιατί αν είχα μια ευχή, κάτι στ' αλήθεια δικό μου

Θα' ταν να ερχόσουνα ξανά με μία μηχανή του χρόνου

Θα προσευχόμουν να σε δω για ένα λεπτό

γιατί πριν φύγεις δεν πρόλαβα να σου πω πως σ' αγαπώ

Ξέρω για όλα πως με έχεις συγχωρέσει

πως μ' ακούς με νιώθεις πως σε εμένα έχεις πιστέψει

Ξέρω πατέρα πως περήφανο σε κάνω

σ' αγαπώ μου λείπεις να προσέχεις εκεί πάνω

Τι κι αν δεν φτάνω να σ' αγγίξω λίγο ακόμα

ήρθε μαζί σου η ψυχή μου μα έμεινε εδώ το σώμα

λίγο ακόμα στο υπόσχομαι θα κλάψω

γιατί ζήτησες πριν φύγεις μια σταγόνα να μην στάξω.

γιατί ζήτησες πριν φύγεις μια σταγόνα να μην στάξω....

Ξέρω πατέρα πως περήφανο σε κάνω

σ' αγαπώ μου λείπεις να προσέχεις εκεί πάνω....

August 5.

And I have been trying to find some answers. I have been trying for so long but no answers can be found. I guess I can't ask why. Why things like these have to happen. To me. To you. To anyone. Maybe there is a reason for everything, right?

I have only realised one thing. You don't know what tomorrow is going to bring you. Maybe someone is going to be there for you today but what about tomorrow? We don't know if we will see the people we love tomorrow so we should stop wasting our days, our moments or even our seconds by not saying how we feel to the people who we truly love and care about. Words exist to be said and love to be shown. Show your love and appreciation to the people you want as long as they are there for you. Every day, every minute. You don't know when are you going to see them again.

So after all these I just wanted to say goodbye to a girl I haven't known very well but I've known for a little while.

My mom once told me that the brigther star * you can see in the sky it's someone you've recently lost. So I guess it is you up there right?

I will never forget you girl. Even though we didn't spend much time together or didn't share memories. 

You've been, you are and you will always be a hero. 

Goodbye angel. You have gone too soon. Take care of us from up there and I promise you, we will always smile like you did when you were here. Rest in peace angel.

* Even though I didn't write something really important I still dedicate this to a friend who was gone on 5th of august. She was only 20 years old.. WHY?

~ Μ ~

Το Μελινάκι! 

Θα μπορούσα να γράψω άπειρα πράγματα για το Μελινάκι μου. 

Θα σταθώ όμως σε αυτήν την φωτογραφία και στη σημασία της. Την θυμάσαι; Αυτή η φωτογραφία είναι η αγαπημένη μου, διότι τραβήχτηκε καταλάθος και ήταν αυθόρμητη! Τραβήχτηκε την ώρα που βγάζαμε ένα βίντεο ενώ εσύ είπες "Βγάζουμε αυτό το βίντεο γιατί θέλω να το βλέπω μετά από 10 χρόνια γιατί θα είμαστε ακόμα φίλες" και έτσι θα γίνει, είμαι σίγουρη :) 

Το όμορφο λοιπόν σε αυτή τη φωτογραφία είναι το χαμόγελό σου. Και έτσι θα ήθελα να είσαι πάντα, χαμογελαστή! Δεν θα σου πω ότι θα είναι εύκολο γιατί δεν θα είναι αλλά το μόνο που μπορώ να πω είναι πως θα είμαι πάντα δίπλα σου και θα κάνω ο,τι μπορώ για να σε κάνω να χαμογελάς. 

Επιπλέον θέλω να πω πως είμαι απίστευτα ευγνώμων που είσαι πλέον ένα από τα πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου και μια από τις καλύτερες μου φίλες. Είχα την ευκαιρία να περάσω πολύ όμορφα μαζί σου μέχρι τώρα και σε γνώρισα βαθιά ανακαλύπτοντας την μαγεία που κρύβεις μέσα σου. Οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε και είσαι μια από τις καλύτερες επιλογές μου. Εύχομαι η φιλία μας να κρατήσει και να συνεχίσουμε να δημιουργούμε όμορφες αναμνήσεις.

“ If I can see pain in your eyes then share with me your tears. 

If I can see joy in your eyes then share with me your smile. ” 
― Santosh Kalwar

~Sonríe~

Ένα ποίημα για τον πατέρα μου..

" Κι όταν πατέρα εσένα κοίταγα στα μάτια

κι ήθελα τόσα να σου πω μα χρόνο πια δεν είχα,

θα σε κοιτώ στον ουρανό, εκεί που είσαι τώρα

και θα σου λέω σ'αγαπώ, θα σ'αγαπώ για πάντα.

Μα αν σε είχα τώρα εδώ και σε έπαιρνα αγκαλιά,

όλα θα ήταν καλύτερα για ακόμα μια φορά.

Σαν τότε που ήσουν εδώ και απαντήσεις έδινες,

με το παρόν εδώ, το μέλλον που μας έδειχνες.

Λείπεις εσύ, λείπουν στιγμές πολλές.

Δύναμη πρέπει να έχουμε να τις θυμόμαστε αυτές.

Θα σε θυμόμαστε πατέρα, πάντα, γι'αυτό που ήσουν.

Να 'σαι καλά εκεί ψηλά, με όλα τα αστέρια για παρέα

και τον Θεό από κοντά να σε προσέχει κάθε μέρα. "

Ντίνος Χριστιανόπουλος - Τα αγαπημένα -

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,

ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; 
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή, 
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια 
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν, 
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε. 
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας 

κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας, 

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας, 
ἔστω καὶ μία φορά; 
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή 
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Μὲ κατάνυξη

Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά. 

Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο, 
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος. 
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο, 
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω. 

Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου, 
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.

Ὅταν σὲ περιμένω

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι, 

ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους, 
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά, 
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο, 
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι 
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη. 

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι, 
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.

Τέλος

Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά, 

καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,
τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα 
κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου, 
νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει.

Ρήμαγμα

Τις παγωμένες νύχτες,

όταν κι ο τελευταίος τράχηλος σ' αρνείται,
ποια αρετή σου μένει ακόμα να ρημάξεις,
ποια χαρά να στολίσεις τα όνειρά σου,
ποια αθωότητα να δικαιωθείς;

Τις παγωμένες νύχτες,

ψυχή μου, πώς αντέχεις τέτοιο ρήμαγμα,

εσύ που αναζήταγες τον ουρανό;

Χαμηλοφώνως

Μές στην απελπισμένη έξαψη μου 

μην είσαι τόσο αδυσώπητος μαζί μου. 

Δείξε μου αγάπη, έστω και από συμπόνια, 

όταν τα χείλη δε μπορούν να ειρωνευτούνε, 

όταν τα χέρια δε βαστιούνται άλλο πια.

Βολέματα καταστροφής

Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ

θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου.

Όταν τρελαίνομαι τις νύχτες για κορμί,
να βρίσκεται ένας άνθρωπος να με χορταίνει.

Όταν βουλιάζω σ' έυκολες εξάψεις,
να 'ρχεται μια εξευτέλιση να με συνεφέρνει.

Όταν βουρλίζομαι στα δρομολόγια του πάθους,
να 'χω ένα όραμα να με θαμπώνει.

Όταν εξαγριώνομαι για τρυφερότητα,
να βρίσκονται δυο χέρια για τον παιδεμό μου.

Μα πάνω στου σπασμού την αποθέωση,
που εκμηδενίζει κάθε άλλη ομορφιά,
να 'χω τη δύναμη να πω "Κύριε όχι άλλο" -

κόβοντας τις υπερωρίες της καταστροφής μου.

Έρωτας

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια -

η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα

δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,

φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,

συσκότιση παράπονου,

παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,

όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Να μάθεις να φεύγεις..

Κάτι που διάβασα κάποτε.

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου.

(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας, αποδέξου το.)

Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας.

Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι, από εκεί που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω, δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε, η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια με δάκρυα μετάνοιας.

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία των λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση την σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλυφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι'αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ'αυτά.

One moment.

Is one of those days when you wake up and you feel like doing nothing. One of those days when you try to stop thinking but it's impossible, you miss everything and everyone. You miss every moment of how your life used to be. You miss yourself and you think maybe you have lost yourself. And maybe you did. 

"And once you lose yourself, you have two choices. Find the person you used to be, or lose that person completely. Because sometimes you have to step outside of the person you have been, and remember the person you were meant to be. The person you wanted to be. The person you are. " *

If you ever had the chance to go back and change one thing, only one, what would that be? Would you have chosen a different path? And do you think that if you could change anything that would make your life better? 
One moment, that's what I always think. If I could change only that moment I think maybe my life would be a lot better now. But as we all know there is no going back. So we have to do things we won't ever regret, we have to care for those who care for us and we have to say "I love you" when we have the chance.. Because one day there will be a moment that we will regret the things we haven't done or we won't have the chance to care for the people who love us because maybe those people won't be in our lives anymore. 
So, remember to care for those who care for you and not for those who don't. Don't waste your time for things don't worth trying. 

*One tree hill quotation.