Έχεις ακούσει αυτό που λένε "Ο αληθινός φίλος στις χαρές φαίνεται"; Λοιπόν για εμένα αυτή η έκφραση είναι αλήθεια! Ο αληθινός φίλος δεν είναι εκείνος που θα βρίσκεται δίπλα σου όταν εσύ περνάς δύσκολα. Ο πραγματικός φίλος θα είναι επίσης εκεί στις καλύτερες και πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σου, στις επιτυχίες σου αλλά και στις στιγμές χαράς σου που θα θέλεις να μοιραστείς με κάποιον.
Λένε επίσης πως "Κανένας δεν μπορεί να δει και να καταλάβει στον άλλον κάτι που ο ίδιος δεν έχει βιώσει". Στις στιγμές αδυναμίας σου, πάντα οι άλλοι μπορούμε να πούμε πως θα φαίνονται λιγάκι "ανώτεροι" από εσένα. Κυρίως όταν εκείνοι δεν έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο με αυτό που μπορεί να βιώνεις εσύ εκείνο το διάστημα. Σε εκείνες τις στιγμές, είναι εύκολο για τον οποιοδήποτε φίλο σου ή άνθρωπο να έρθει να σε παρηγορήσει. Τις στιγμές που υποφέρεις δεν υπάρχει κάτι πιο εύκολο από το να σου πει κάποιος "μην στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά..". Να σου πει λόγια τα οποία πιστεύει πως ίσως σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα, χωρίς ποτέ να έχει βρεθεί στη θέση σου.
Για εμένα να ξέρεις πως η χαρά, ναι, μοιράζεται, ο πόνος όμως όχι. Και θα σου δώσω ένα παράδειγμα.
Μέχρι πριν αρκετό καιρό πίστευα πως είχα καταλάβει ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου φίλοι λόγω του ότι είχαν έρθει στην κηδεία του ή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μου στάθηκαν στη μετέπειτα περίοδο. Κι όμως έκανα λάθος και ξέρεις γιατί; Γιατί η Τερέζα δεν ήρθε στην κηδεία του αλλά ούτε σε κανένα από τα μνημόσυνα. Δεν μου στάθηκε αρκετά στην τότε άσχημη περίοδο της ζωής μου. Και όχι δεν την κατηγορώ και δεν την κατηγόρησα και ποτέ. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά απέναντι στο θάνατο είτε είναι όταν χάνει κάποιο δικό του άνθρωπο ή κάποιον άγνωστο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως νιώθει ο καθένας. Σκεφτόμουν λοιπόν, γιατί να είναι δύσκολο για εκείνη ενώ εγώ ήμουν εκείνη που έχασε τον πατέρα της; Κι όμως, δεν μπορείς να καταπιέσεις τον άλλον, δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθει. Και ναι, είναι καλύτερο να μην είναι καθόλου δίπλα σου από το να το κάνει με τον λάθος τρόπο. Η Τερέζα όμως, ήταν εκείνη που μου είπε πάνω από 20 "μπράβο" την ημέρα που έμαθα ότι πήρα το lower. Ήταν εκείνη που χάρηκε μαζί μου όταν κατάφερα και έφτασα μόνη μου σε μια ξένη χώρα. Εκείνη με στήριξε σε οποιαδήποτε χαζή αλλά και σωστή απόφασή μου. Και τέλος, ήταν εκείνη που μου είπε πως ο,τι κι αν κάνω με τη ζωή μου να υπολογίζω σε εκείνη. Για εμένα λοιπόν η Τερέζα είναι κάτι παραπάνω από αληθινή και πραγματική φίλη.
Καμιά φορά δεν χρειάζονται, ούτε υποσχέσεις, ούτε αγκαλιές για να ξέρεις πως κάποιος θα είναι εκεί για εσένα. Καμιά φορά απλώς το νιώθεις. Και ξέρω ναι, πως αν κάποιος νοιάζεται για εσένα θα βρίσκει τρόπο να επικοινωνεί μαζί σου με οποιοδήποτε τρόπο αλλά μην ξεχνάμε πως η δική μας η γενιά, η γενιά του facebook ή του διαδικτύου γενικότερα έχει δυστυχώς πολλά μέσα για να κρατάει επαφή με οποιονδήποτε. Το νόημα είναι πως ξέρεις και καταλαβαίνεις πως ακόμα κι αν περάσουν μήνες και δεν μιλήσεις με ένα φίλο σου, όταν θα τον ξαναδείς θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί έτσι κάνουν οι αληθινοί φίλοι. Και μην σκας, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σε ρωτάνε κάθε μέρα τι κάνεις, πώς είσαι, αλλά θα σου έχουν δείξει πως ακόμα κι αν περάσει καιρός χωρίς να μιλήσετε, ότι πάντα θα νοιάζεται για εσένα και θα θέλει να είσαι καλά. Έχουν κι εκείνοι πολλά στο κεφάλι τους. Ίσως να μην έχουν ζήσει κάποια άσχημα γεγονότα όπως εσύ και γιαυτό να μην ξέρουν ποιος είναι ο σωστός τρόπος συμπαράστασης. Αλλά τι προτιμάς; Εκείνον που όποτε είσαι στα κάτω σου θα είναι εκεί να σε παρηγορήσει ή εκείνον που όταν πραγματικά δει ότι είσαι χαρούμενος θα χαρεί κι εκείνος με εσένα; Κάτι που δηλαδή είναι σπάνιο;
Λένε επίσης πως "Κανένας δεν μπορεί να δει και να καταλάβει στον άλλον κάτι που ο ίδιος δεν έχει βιώσει". Στις στιγμές αδυναμίας σου, πάντα οι άλλοι μπορούμε να πούμε πως θα φαίνονται λιγάκι "ανώτεροι" από εσένα. Κυρίως όταν εκείνοι δεν έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο με αυτό που μπορεί να βιώνεις εσύ εκείνο το διάστημα. Σε εκείνες τις στιγμές, είναι εύκολο για τον οποιοδήποτε φίλο σου ή άνθρωπο να έρθει να σε παρηγορήσει. Τις στιγμές που υποφέρεις δεν υπάρχει κάτι πιο εύκολο από το να σου πει κάποιος "μην στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά..". Να σου πει λόγια τα οποία πιστεύει πως ίσως σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα, χωρίς ποτέ να έχει βρεθεί στη θέση σου.
Για εμένα να ξέρεις πως η χαρά, ναι, μοιράζεται, ο πόνος όμως όχι. Και θα σου δώσω ένα παράδειγμα.
Μέχρι πριν αρκετό καιρό πίστευα πως είχα καταλάβει ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου φίλοι λόγω του ότι είχαν έρθει στην κηδεία του ή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μου στάθηκαν στη μετέπειτα περίοδο. Κι όμως έκανα λάθος και ξέρεις γιατί; Γιατί η Τερέζα δεν ήρθε στην κηδεία του αλλά ούτε σε κανένα από τα μνημόσυνα. Δεν μου στάθηκε αρκετά στην τότε άσχημη περίοδο της ζωής μου. Και όχι δεν την κατηγορώ και δεν την κατηγόρησα και ποτέ. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά απέναντι στο θάνατο είτε είναι όταν χάνει κάποιο δικό του άνθρωπο ή κάποιον άγνωστο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως νιώθει ο καθένας. Σκεφτόμουν λοιπόν, γιατί να είναι δύσκολο για εκείνη ενώ εγώ ήμουν εκείνη που έχασε τον πατέρα της; Κι όμως, δεν μπορείς να καταπιέσεις τον άλλον, δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθει. Και ναι, είναι καλύτερο να μην είναι καθόλου δίπλα σου από το να το κάνει με τον λάθος τρόπο. Η Τερέζα όμως, ήταν εκείνη που μου είπε πάνω από 20 "μπράβο" την ημέρα που έμαθα ότι πήρα το lower. Ήταν εκείνη που χάρηκε μαζί μου όταν κατάφερα και έφτασα μόνη μου σε μια ξένη χώρα. Εκείνη με στήριξε σε οποιαδήποτε χαζή αλλά και σωστή απόφασή μου. Και τέλος, ήταν εκείνη που μου είπε πως ο,τι κι αν κάνω με τη ζωή μου να υπολογίζω σε εκείνη. Για εμένα λοιπόν η Τερέζα είναι κάτι παραπάνω από αληθινή και πραγματική φίλη.
Καμιά φορά δεν χρειάζονται, ούτε υποσχέσεις, ούτε αγκαλιές για να ξέρεις πως κάποιος θα είναι εκεί για εσένα. Καμιά φορά απλώς το νιώθεις. Και ξέρω ναι, πως αν κάποιος νοιάζεται για εσένα θα βρίσκει τρόπο να επικοινωνεί μαζί σου με οποιοδήποτε τρόπο αλλά μην ξεχνάμε πως η δική μας η γενιά, η γενιά του facebook ή του διαδικτύου γενικότερα έχει δυστυχώς πολλά μέσα για να κρατάει επαφή με οποιονδήποτε. Το νόημα είναι πως ξέρεις και καταλαβαίνεις πως ακόμα κι αν περάσουν μήνες και δεν μιλήσεις με ένα φίλο σου, όταν θα τον ξαναδείς θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί έτσι κάνουν οι αληθινοί φίλοι. Και μην σκας, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σε ρωτάνε κάθε μέρα τι κάνεις, πώς είσαι, αλλά θα σου έχουν δείξει πως ακόμα κι αν περάσει καιρός χωρίς να μιλήσετε, ότι πάντα θα νοιάζεται για εσένα και θα θέλει να είσαι καλά. Έχουν κι εκείνοι πολλά στο κεφάλι τους. Ίσως να μην έχουν ζήσει κάποια άσχημα γεγονότα όπως εσύ και γιαυτό να μην ξέρουν ποιος είναι ο σωστός τρόπος συμπαράστασης. Αλλά τι προτιμάς; Εκείνον που όποτε είσαι στα κάτω σου θα είναι εκεί να σε παρηγορήσει ή εκείνον που όταν πραγματικά δει ότι είσαι χαρούμενος θα χαρεί κι εκείνος με εσένα; Κάτι που δηλαδή είναι σπάνιο;
No comments:
Post a Comment