Ντίνος Χριστιανόπουλος - Τα αγαπημένα -

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,

ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; 
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή, 
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια 
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν, 
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε. 
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας 

κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας, 

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας, 
ἔστω καὶ μία φορά; 
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή 
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Μὲ κατάνυξη

Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά. 

Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο, 
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος. 
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο, 
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω. 

Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου, 
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.

Ὅταν σὲ περιμένω

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι, 

ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους, 
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά, 
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο, 
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι 
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη. 

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι, 
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.

Τέλος

Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά, 

καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,
τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα 
κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου, 
νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει.

Ρήμαγμα

Τις παγωμένες νύχτες,

όταν κι ο τελευταίος τράχηλος σ' αρνείται,
ποια αρετή σου μένει ακόμα να ρημάξεις,
ποια χαρά να στολίσεις τα όνειρά σου,
ποια αθωότητα να δικαιωθείς;

Τις παγωμένες νύχτες,

ψυχή μου, πώς αντέχεις τέτοιο ρήμαγμα,

εσύ που αναζήταγες τον ουρανό;

Χαμηλοφώνως

Μές στην απελπισμένη έξαψη μου 

μην είσαι τόσο αδυσώπητος μαζί μου. 

Δείξε μου αγάπη, έστω και από συμπόνια, 

όταν τα χείλη δε μπορούν να ειρωνευτούνε, 

όταν τα χέρια δε βαστιούνται άλλο πια.

Βολέματα καταστροφής

Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ

θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου.

Όταν τρελαίνομαι τις νύχτες για κορμί,
να βρίσκεται ένας άνθρωπος να με χορταίνει.

Όταν βουλιάζω σ' έυκολες εξάψεις,
να 'ρχεται μια εξευτέλιση να με συνεφέρνει.

Όταν βουρλίζομαι στα δρομολόγια του πάθους,
να 'χω ένα όραμα να με θαμπώνει.

Όταν εξαγριώνομαι για τρυφερότητα,
να βρίσκονται δυο χέρια για τον παιδεμό μου.

Μα πάνω στου σπασμού την αποθέωση,
που εκμηδενίζει κάθε άλλη ομορφιά,
να 'χω τη δύναμη να πω "Κύριε όχι άλλο" -

κόβοντας τις υπερωρίες της καταστροφής μου.

Έρωτας

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια -

η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα

δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,

φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,

συσκότιση παράπονου,

παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,

όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.